zaterdag 24 september 2016

'ça me plait'


En alsof we bij the Art Factory niet genoeg verwend zijn, volgt er nog een verrassing. We zijn op weg naar Spanje en willen daar afspreken met een gezin dat al een paar jaar lang zo nu en dan ons pad kruist. We hebben elkaar nog nooit met z'n allen ontmoet, maar dat zal gauw gaan gebeuren. Ze zijn nog in Zwitserland en wij in Zuid-Duitsland, dus misschien lukt het nu al? Helaas, het moet nog even wachten, want zij gaan al weer verder. Maar.... we mogen een paar dagen verblijven in het huis waar zij ook geweest zijn. 


Het is in een woord geweldig. Prachtig weer en een schitterende omgeving. De koeien lopen om het huis en de hele dag hoor je de bellen rinkelen.

We relaxen op het terras en genieten van het prachtige uitzicht en de zon. 


'ça me plait', heet het huis in Val d'Illiez. Nou, en óf het bevalt!


We hebben 2 badkamers, een wasmachine, Wi-Fi en bedden. Wat een heerlijkheid. Hier kunnen we even helemaal opladen. De adrenaline van de eerste maanden van de reis wordt wat minder en we (vooral Jos en ik) lopen wat vaker tegen de beperkingen van het wonen in een camper aan. Hoe mooi dat we dan dit plekje even cadeau krijgen!




Aan alles is gedacht. Zelfs het weer is een cadeautje. Op de avond dat we aankomen, 5 september, regent het pijpenstelen en staat er als weercijfer een 4 op internet. Maar kijk eens wat er voor de dagen erna staat:




Het spreekt voor zich dat we het hier geweldig hebben gehad en dat we super dankbaar zijn voor deze gelegenheid. Onze ontmoeting zal nog even wachten tot in Spanje, maar dit voorproefje kon niet beter!

vrijdag 23 september 2016

Waar is Herry nu weer? (23)

The Art Factory

Ruim twee jaar geleden kwamen we via het A Candle in the Window-netwerk in contact met The Art Factory. We zijn daar toen het paasweekend geweest en dat was erg leuk. Dus toen we aan de kinderen vertelden dat we weer bij de 'dakpannenfabriek' mochten komen, waren ze helemaal enthousiast. 


Rick en Mary-Beth hebben op een veiling een oude dakpannenfabriek gekocht en deze omgedoopt tot The Art Factory. Zij beide kunstenaar en zijn de fabriek aan het omtoveren tot een paleisje. In een deel zijn appartementen gemaakt, die ze verhuren. Ook verhuren ze kamers via AirBnB en doen ze allerlei dingen voor en met kunstenaars. Een geweldig leuke, inspirerende plek.


Ze hebben er al heel wat moois van gemaakt met behulp van allemaal oude en nieuwe materialen. Vandaag is een stuk van de voorgevel aan de beurt. Die wordt 'papaya', wat het geheel een mooi Mediterraans tintje geeft.



Het is een heerlijke plek en het zijn heerlijke mensen. We genieten van hun zit/hangplek en van de gezelligheid.


We hebben ons eigen B&B, maar toch worden we uitgenodigd om de volgende ochtend bij hen te komen ontbijten. En hoe..... Ik heb geloof ik wel zes soorten ontbijtgranen geteld. En dan hebben we het nog niet gehad over het fruit, brood, yoghurt, beleg, etc. etc. Pure verwennerij!!



Zo'n creatieve plek nodigt uit tot creativiteit, dus worden de tekenspullen erbij gehaald.


Dit keer zien we ook wat van het stadje Kandern, waarschijnlijk de kleinste stad van Duitsland.


Met de Kandertalbahn gaan we een paar stadjes verder door het dal, en natuurlijk weer terug. Het is een hele belevenis, zo'n stoomtrein inclusief fluit.


Als we thuiskomen wacht ons een verrassing: de gasten zijn uit het B&B en nu heeft Mary-Beth de kamer voor ons klaargemaakt! Het is dezelfde kamer als 2 jaar geleden. Wat heerlijk, een keer weer in een echt bed slapen! En wat heerlijk als mensen zich zo in kunnen leven in je situatie. We zijn er stil van.


Lize zit af en toe bij 'uncle Rick', die erg van baby's houdt.


Er is ook nog steeds die leuke speelhoek, dus de kinderen vermaken zich prima.


En de mannen knutselen nog weer even wat in de werkplaats. Nou, een hoop plaatjes en weinig praatjes dit keer. Dat past denk ik ook wel bij The Art Factory. 

woensdag 21 september 2016

Racen in Duitsland

We vertrekken uit Emsland en rijden een stukje in de richting van het Ruhrgebied. Het voelt een beetje raar. We zijn nu heel dicht bij Nederland, maar we hebben besloten om toch niet in westelijke richting te rijden om even te gaan buurten. We kunnen het nog niet. Hoewel het heel gezellig zou zijn om iedereen weer te zien, lijkt het ons beter om nog even bij ons 'gewone leventje' vandaan te blijven. We ervaren het echt als een bevrijding om daar helemaal uit te kunnen zijn. Het maakt dat we ons beter open kunnen stellen voor de inspirerende mensen en dingen die we tegenkomen. Het reizen geeft ons dat we weer met andere ogen naar de wereld gaan kijken. Als je even los van alles bent, lijk je objectiever te kunnen aanschouwen. Je ervaart letterlijk dat er meer is dan Nederland. Niet belemmerd door je normale kaders, zie je meer mogelijkheden ofzo. En dat is blijkbaar wat we nu nodig hebben. Eerst maar eens naar Spanje, waar we een belangrijke ontmoeting hebben staan. Maar voor we daar zijn moet er nog wel een kleine 2000 kilometer worden afgelegd en dat willen we niet in twee dagen doen. We blijven dus gewoon leren en genieten van de dingen die we onderweg tegenkomen en opzoeken en komen langzaamaan dichterbij.



We komen langs Bochum en brengen een middagje door bij Jana en de kids, die we in Zweden hebben leren kennen. Radek is nog in Noorwegen met de theatergroep, maar Jana is thuis. Het is echt leuk om hen nu in hun eigen omgeving te treffen. Ze wonen in het Ruhrgebied, dat zo ongeveer één grote industriestad is. Nogal een verschil met de camperplaats bij het meer in Lapland waar we elkaar troffen. Ze wonen in een appartementencomplex waar iets van 6 appartementen zijn die een gezamenlijke achtertuin hebben. Ze kunnen zelf kiezen wie de nieuwe huurders worden en hebben zo een leuk gezelschap bij elkaar verzameld. Een soort van onofficiële community in de stad dus. We hebben een gezellige tijd samen. Joschka was die ochtend niet al te fit, dus is hij thuisgebleven van school. Dat komt vandaag dus eigenlijk goed uit. Tegen de tijd dat wij aankomen voelt hij zich gelukkig weer beter en al gauw wordt er weer lekker gespeeld met de trampoline, de voetbal en met rotjes. Als echt hooligans gaan ze te werk en ze hebben de grootste lol samen. Ondertussen praten de volwassenen weer even bij.

We rijden voor de spits Bochum weer uit en gaan van de weg af als het druk dreigt te worden. Eerst maar eens een break voor het avondeten. Dat doen we eens lekker op z'n Duits. Heerlijke Currywust mit Pommes! Na het eten rijden we nog een klein stukje verder en zoeken een camperplek voor de nacht. Dat is in Duitsland wel makkelijk, want er zijn veel camperplaatsen en veel daarvan zijn gratis en hebben bepaalde voorzieningen.


De volgende ochtend rijden we gelijk door. Het wordt weer een warme dag en we willen graag even wat rijden voor het te warm wordt. We zoeken nog een leuke stop voor het heetst van de dag en komen uit bij de Hockenheimer Ring. Dat is natuurlijk stiekem gewoon een beetje jeugdsentiment van mij, want we zijn met mijn ouders weleens in de buurt van de Nürburgring op vakantie geweest en dat vónden we toch stoer! Ook al was er niet eens zoveel te beleven. Op naar de Hockenheimer Ring dus. Ook hier was niet al te veel te doen, maar wat is het leuk om op die enorme tribunes te lopen en wat Porsches te zien scheuren over de baan.




Inmiddels is het ook bij de racebaan erg warm geworden en zijn we allemaal erg toe aan wat verkoeling. In de hitte rondrijdend op zoek naar een plek waarvan je niet weet of en waar die er is, is geen aanrader. Ons humeur wordt er niet beter op, zachtjes uitgedrukt. Jos wil wel graag naar 'zoiets als Zeumeren' en dat lukt ook nog, al duurt het dan even. We vinden een meertje, de Blausee. Het water is heerlijk opgewarmd en er is een ligweide, warme douches en wat speeltoestellen. Toch nog een leuke middagbesteding dus. 

maandag 19 september 2016

Weg naar zelfvoorziening

De volgende ochtend wandelen en fietsen we een beetje rond in Sittensen en bakken een rozijnenbroodje.



We hebben in Sittensen afgesproken met camperende vrienden. Rond de middag is het zover en arriveren Cor en Hermien in hun camper. En de hond Mito natuurlijk. Wat is het leuk om hen weer te zien en natuurlijk ook om te horen en zien dat zo zelf ook zo'n lol hebben in het camperen. Ze hebben er al bijna evenveel kilometers op zitten als wij, alleen dan in de helft van de tijd! Wij zitten inmiddels op 10.000 kilometer in 3 maanden en zij geloof ik op 9.000. We kletsen even lekker bij en dan rijden zij verder richting Nederland. 




De camperplaats is bij een oude watermolen. Het ambachtenmuseum is open en gratis toegankelijk en daar gaan we nog even kijken voor we weer verder rijden. Er is verrassend veel te zien en de vrijwilligers maken gezellig een praatje met ons. En dan is het weer tijd om te gaan. We rijden verder in westelijke richting voor onze volgende afspraak.


We komen aan in Emsland, bij Maya en Maarten en kleine Vera. Maya en Maarten zijn een paar jaar geleden vanuit Nederland naar Duitsland geëmigreerd en in mei is hun dochtertje Vera geboren. Ik lees al een tijdje met interesse mee op hun blog Weg naar Zelfvoorziening, waar ze van alles vertellen over hun leven daar. Je vindt er allerlei tips voor consuminderen, minder afval, natuurlijk leven, omgaan met geld, gezond eten en nog veel meer. We mailen af en toe met elkaar en het lijkt ons leuk om daar nu ook in het echt een kijkje te gaan nemen. Het is een prachtige plek. De indruk die we van het overbevolkte Duitsland kregen toen we daar gisteren binnenkwamen wordt weer flink gerelativeerd. Gelukkig maar. Maarten en Maya hebben een groot oud huis gekocht op een flink stuk grond en zijn dat beetje bij beetje aan het moderniseren.



Wat een ruimte hebben ze, zowel binnen als buiten. Ze hebben zelfs een eigen stukje bos met een soort jagershut erin. En veel schuren en kamers in huis. Maar het is nu al prima bewoonbaar, dus grote tijdsdruk om te klussen is er niet, helemaal niet nu de baby er is en ze daar graag veel aandacht aan willen geven. Maar werk is sowieso wel, dus we kunnen wel met het een en ander helpen. Jos neemt de grond bij een van de schuren onder handen. Ook doet hij vast wat voorwerk voor de moestuin van volgend jaar, door een stuk gras met hooi te bedekken. De kinderen plukken wat oogst uit de tuin en ik ontferm me over de natte was. Ook onze eigen was kan weer even worden gedaan, zowel ons lijf als onze kleren. Fijn is dat!



Inmiddels zijn de haren ook al weer aardig gegroeid. Sinds Polen zijn de jongens niet meer onder handen genomen, dus daar nemen we nu ook maar weer eens tijd voor. Ze zien er alle 3 weer netjes uit zo. Jona's haar is een beetje korter dan gepland. Hij heeft zijn mooie kuif moeten afstaan, want omdat hij stond te popelen om geknipt te worden (of zoiets), heeft hij er zelf al vast een hap uitgeknipt. Heel kort. Dat is volgens mij net zoiets als dat de meeste kinderen weleens een stukje van het behang trekken: sommige dingen hebben blijkbaar iets onweerstaanbaars.




We hebben een relaxte tijd hier. We bakken brood en genieten van de jam en moes uit Zweden en Denemarken. De kinderen scheuren rond op 2 mammoetskelters, waar de buren mee aankwamen toen ze ons hadden gespot. Er is in het dorp ook een speeltuintje, dus Noèl kan haar hart ophalen. En dan is er nog het privé-bos. Daar verschijnt de ene hut na de andere in, sommige hoog en andere laag. Voeg daar nog het vuurtje aan toe en goed gezelschap en je snapt dat we echt genoten hebben. Het kan helaas niet al te lang duren, want we willen graag rond half september in Spanje zijn en niet teveel hoeven haasten onderweg. Door maar weer.