woensdag 24 augustus 2016

Oslo

Het is een leuk tochtje richting de Noorse grens. Onderweg komen we nog een lifter tegen uit Leipzig, die we laten instappen. Hij blijkt ook naar Oslo te willen, waar een soort lifterskamp wordt gehouden. Het zal een ontmoeting worden van 50 tot 150 hitchhikers. Zelf lift hij al ruim 2 jaar. Hij heeft een wereldreis gemaakt en had na 3 maanden al heimwee, maar heeft hem toch afgemaakt. Als hij straks thuis is wil hij weer een nieuw leven opbouwen met een appartement, een baan en een vrouw. Even later zien we 2 vrienden van hem langs de weg lopen. Ze waren met z'n allen aan het liften en hadden al 2 uur zonder succes staan wachten op een lift. We stoppen nogmaals en ook deze Duitse jongen en Poolse meid mogen mee. Deze twee zijn nog maar een week onderweg, maar hebben al liftend helemaal een rondje rond de Baltische zee afgelegd.


We stellen onze Herry voor aan hun courgette Zuchi, die ook wereldreiziger is. We zijn nu wel behoorlijk zwaar beladen en de camper doet af en toe flink z'n best om de berg op te komen, maar het lukt allemaal weer. In de avondspits komen we in Oslo aan. Dat is niet zo handig... We waren bijna vergeten dat er zoiets als een avondspits bestaat.


We mogen hier in Oslo bij 'vrienden van vrienden' staan. Zij hebben afgelopen winter een paar dagen in ons huis gelogeerd en het is leuk om hen nu in hun eigen omgeving weer te treffen. Zoals bij veel gezinnen in Scandinavië gebruikelijk is, werken ze allebei volledig en zijn de kinderen druk met school en naschoolse (en nu in de vakantie: buitenschoolse) activiteiten. Ze helpen ons op weg en geven tips voor een bezoek aan het centrum van Oslo. We kopen de volgende dag een dagkaart voor het ov en dat blijkt een goede zet te zijn. Met zo'n kaart kun je namelijk gebruik maken van bus, tram, metro en boot. Ik geloof dat we ze ook allemaal hebben gehad. Hollanders, hè? Trouwens, als je hier in het weekend en op feestdagen met je kinderen reist, reizen de kinderen gratis mee op jouw kaartje. Helaas waren wij er op een doordeweekse dinsdag.


We wandelen een tijdje door het centrum. Lekker om ons heen kijken, een ijsje kopen en zelfs een beetje winkelen. Daarna lopen we naar de havenboulevard. Oslo ligt aan het Oslofjord, dus het lijkt ons ook wel mooi om het water op te gaan.




We nemen het bootje naar Langoyene. Dit is een van de eilandjes voor de kust van Oslo. Het is een prachtig tochtje. Onderweg passeren we allerlei andere eilandjes en de laatste is Langoyene. Daar gaan we aan wal. Het is een beetje regenachtig, dus veel te beleven is er nu niet. Op zonnige dagen zal dat wel anders zijn. Je kan er vrij kamperen (met de tent dus, want er gaat alleen een voetgangersboot naar toe), er is een strandje en wat sportdingen. Het begint te regenen, dus we gaan gauw weer richting de bootstop.


Gelukkig klaart het daarna wel weer wat op en kunnen we nog even verder sjouwen. Bij het Nobel Peace Center wordt er nog even op een koord gewandeld. En dan is het wel genoeg geweest voor de dag. We nemen de metro terug naar het huis van Björnar en Evy en hun dochters. Elke metro heeft zo z'n standaardzinnetjes. In Berlijn grinnikten we om 'zurückbleiben, Bitte!' en hier is het iets in de trant van 'döre nöllekes'. Het blijft lollig, al die talen.



Het begint te regenen. En het regent de hele avond en nacht. De volgende ochtend is het 7 graden. Maar vanaf 10 uur is het droog en zonnig. Onze ov-kaart is 's morgens nog geldig, dus we rijden weer een keer naar het centrum. Dit keer stappen we over op de tram naar het Vigelandpark. Het is 's werelds grootste standbeeldenpark van één kunstenaar en je ziet er de erfenis van Gustav Vigeland. Ontelbaar veel (meer dan 200) beelden van mensen van brons, ijzer en graniet. Naast en op en onder en achter en voor en boven elkaar. Alles naakt, maar wel netjes. We verbazen ons over de hoeveelheid kinderen in het park. Ze komen niet helemaal voor de beelden, want ze kijken alleen maar op het scherm van hun smartphone en af en toe duiken ze met z'n allen naar een bepaalde plek toe. Oh, er doen ook wat volwassenen mee. Als we 's avonds bij Björnar en Evy eten, laten we ons eens goed inlichten over de jacht op Pokemons. Voor wie daaraan meedoet: er schijnen goede Pokemons in het Vigelandpark te lopen... Sommige dingen waar de rest van de wereld druk mee is, gaan nu eenmaal een beetje aan je voorbij als je rondreist.

maandag 22 augustus 2016

Filmpje van onze reis door Noorwegen

Noorwegen is mooi! Bekijk hier een filmpje van deel 5 van onze BigTrip.


Värmtland


Inmiddels zijn we in Värmtland. We brengen een paar dagen door met een ander thuisonderwijsgezin. Jeroen en Mariska wonen in Nederland met hun kinderen, maar hebben een vakantiehuis in Zweden. We kennen elkaar nog nauwelijks, dus het is weer even afwachten hoe het allemaal zal gaan. Gelukkig gaat het goed. Het is zelfs ontzettend leuk.


De kinderen hebben elkaar al vrij snel gevonden en trekken er heerlijk op uit. Jona, Boas en Tije maken ondergrondse hutten op de berg en wapens, Noortje, Fera en soms Noèl spelen in een oude auto (een echte, van de buurman gekregen; hier in Zweden laten mensen nogal eens hun oude auto op het erf staan voor onderdelen enzo) en in een leegstaand huisje. Soms trekt iedereen zich even terug met een Duckie of wordt er binnen gespeeld en geknutseld.


We eten Zweedse balletjes met bessensaus van bessen uit eigen tuin. Dit gerecht valt in de smaak. Maar volgens de kinderen waar we te gast zijn is niet al het Zweedse eten zo lekker. Het Zweedse gerecht Jansons verleiding moet echt supersmerig zijn. Nu staat er een lunch gepland met de buren en laten die nou voor dat bepaalde gerecht zorgen. Gelukkig denken wij er iets anders over. Jos en ik althans, de kinderen zijn denk ik al te veel beïnvloed om er veel van te willen eten. Jansons verleiding is een ovenschotel met grof geraspte aardappel, room, ui en ansjovis. Gelukkig heeft de buurman voor de kinderen 3 zakken chips meegenomen, zodat die eten krijgen wat ze lusten en zich deze lunch nog lang zullen herinneren.



Buiten wordt door de (jong)volwassenen ondertussen ook hard gewerkt. Er wordt een gastenhuisje gebouwd en er kan nog wel even wat gedaan worden voor de vakantie voorbij is. Dan ben je bij Jos aan het goede adres, want die vindt zulk soort houten bouwklussen erg leuk. En zo vordert het huisje elke dag en wordt er tussen de buien door of onder het zeil flink aangepoot. Het wordt heel mooi en ik denk dat we maar een vroegboeking doen voor als het af is.


Ze zitten op een prachtige plek. De rivier en een meertje zitten vlakbij en het bos grenst aan hun tuin, die ook heerlijk ruim is. We gaan een keertje zwemmen en vissen bij het meertje. Het is best nog koud, dus we maken een vuurtje voor degenen die uit het water komen.


Tussen de regendruppels door wordt er nog een keer een vuur aangelegd in de tuin en worden er worstjes geroosterd voor op een broodje. Van vuur krijg je ook nooit genoeg. En zo hebben we een paar heel gezellige dagen met elkaar, waar we met veel plezier op terugkijken. Tijd om weer verder te gaan. We zijn van plan om zo'n 300 kilometer naar het westen te rijden.  

zondag 21 augustus 2016

Jämtland

Af en toe een rustdag inlassen, waarop we helemaal niet rijden, blijkt prettig te werken. We hebben nog wel wat kilometers naar het zuiden te gaan, maar we hebben gelukkig de tijd om dat rustig aan te doen. Zo'n 250 kilometer rijden op een dag is goed te doen, vooral als beide wederhelften een stuk doen. En dan na een paar dagen rijden weer een dag niks. Onderweg stoppen we nog een paar keer.



Dit keer stoppen we bij een grote waterkrachtcentrale bij Jokkmokk. Er is een wandelroute naar een uitzichtpunt, dus we vullen een picknicktas en gaan op pad. Het is een mooie route en het uitzicht is indrukwekkend. Je ziet eigenlijk hoe een rivier er zonder water uitziet. Echt gaaf.


We overnachten de komende dagen op verschillende camperplekken. Een keer staan we op een parkeerplaats bij de zijuitgang van een camping in Arvidsjaur. De camping ligt aan een meer met een strandje. Dat strandje staat aan de hoofdweg gewoon aangegeven en is via de zijuitgang vrij te bezoeken voor iedereen. Dat zal wel te maken hebben met het allemansrecht in Scandinavië. Iedereen heeft hier het recht om gebruik te maken van de vrije natuur (en de plicht om die in tact te laten). Je mag dus in principe overal kamperen, bessen plukken, vuurtje stoken, je boot aanmeren en ook mag je de toegang tot een meer niet ontzegd worden. We voelen ons een beetje bezwaard als we op zoek naar een visplek nadat we een hek door zijn gegaan ineens op de golfbaan aan het wandelen zijn, maar dat blijkt helemaal niet nodig te zijn. De deuren in de omheining van de golfbaan zijn er gewoon om iedereen toegang te verschaffen tot het meer waaraan de golfbaan ligt. Wij zijn dat in Nederland heel anders gewend, maar hier is dat dus heel normaal en wordt het gekoesterd.


En ja hoor, daar zijn ze dan: loppis gesignaleerd. Gevaarlijk terrein voor minimalisten. Verschillende mensen hadden ons er al op geattendeerd dat in Zweden veel mensen een soort eigen kringloopje aan huis hebben. Dan worden in een partytent of in de schuur de overtollige spulletjes uitgestald. Prijsje erop en klaar is het winkeltje. Erg leuk. Als ik toch de ruimte had...


En dan nemen we een dag rust op een van de prachtigste staplekken die we tot nu toe hebben gehad. We zijn bij Naturcamp Timmerflotären bij Rätan. Voorzieningen zijn er nauwelijks, maar wát een plek. We staan pal aan het water (dat wil zeggen, op minimaal 5 meter afstand, zoals het allemansrecht voorschrijft) en de zon schijnt. Het is niet zo moeilijk om hier weer even helemaal tot rust te komen. Soms is het reizen allemaal best intensief. Dan rijden we een beetje te veel of we hebben wat veel afspraken in korte tijd. Of we gaan gewoon eens te laat naar bed. Of op tijd, maar dan wordt de baby vaak wakker. Net als in het echte leven. Het is telkens weer even zoeken naar een goede balans.


Hier kunnen we in elk geval wel even bijkomen. De kajak mag weer van de camper en wordt volop gebruikt. Het visgerei komt weer voor de dag, want we zien de vissen al boven het water uit springen. De fiets erbij, het kajakkarretje, stoeltjes onder de luifel.. hier gaan we voorlopig niet weg.


De kinderen worden ook steeds handiger in die kampeerdingen. Jos is in de camper aan het koken en Boas maakt een vuurtje om wat worst op te roosteren. De jongens hebben ook een eigen zakmes en snijden er lustig op los. Soms is er een pleistertje nodig, maar de schade valt vooralsnog mee en ze worden dappere survivallers. Wat nou animatieteam? Er is hier animo genoeg om zelf wat te ondernemen.


De baby kijkt het allemaal eens even aan. Ze is echt al groot geworden en een heerlijke, gezonde baby met spekbenen. Tandjes, zitten, tijgeren, eerste hapjes... het gaat allemaal gewoon door. Het is altijd wel een intensieve tijd, vind ik, de babytijd. Ze hebben je nog zo bij alles nodig, hè? Maar door haar dicht bij ons te houden is ze erg tevreden en verloopt het het soepelst. Daarom slaapt ze ook bij ons en dragen we haar veel in de draagdoek. Met bijvoeding begin ik ook nooit zo vroeg. Ik ben er vrij nuchter in: ze krijgt pas op deze leeftijd tanden en kan een beetje zitten. Dat betekent dat ze pas nu een beetje met eten overweg leert kunnen. Of je moet het gepureerd gaan aanbieden, maar waarom zou je dat doen als het niet nodig is? Borstvoeding is zo volwaardig dat ze niet zo snel bijvoeding nodig hebben en voor de darmpjes van een baby is het ook beter als ze niet te vroeg vreemd voedsel krijgen. Ik zit op zich niet verlegen om werk. Kortom, zo proberen we deze drukke periode een beetje makkelijk te houden. En het is heerlijk dat we zoveel samen zijn, want er is altijd wel een handje over voor Lize.


Als we dan toch een vuurtje hebben, dan hebben we ook nog wel ergens marshmallows. Best lastig als je nog een beetje klein bent, maar al wel alles wilt wat de rest doet. Er valt er dan ook geregeld een in het vuur of hij vliegt in de fik. Het is nogal een kunst, marshmallows roosteren. De perfecte marshmallow, althans, dat vinden wij, heeft een lichtbruin krokant buitenlaagje van gecarameliseerde suiker en een warme, zachte binnenkant. Zie het maar eens voor elkaar te krijgen als je drie bent.


En als we dan toch een vuurtje hebben en afgezaagde boomstammetjes in overvloed, waarom dan geen Sami-tent bouwen? Als je laag bij de grond blijft valt het met de rook wel mee. Het plan is eigenlijk om erin te slapen. Er wordt al een bedje van bladeren gemaakt en de kussens worden erbij gesleept. Als de zon schijnt is het gelijk heet, maar het weer in Zweden kan nogal snel omslaan en op een gegeven moment gaat het regenen en zelfs hagelen. De kussens en zeiltjes worden gauw naar binnengehaald, evenals de kindertjes. Maar goed ook. Een tijdje later komt er een enorme windvlaag die zo alle stammetjes omver blaast. De camper stinkt vervolgens nog dagen naar rook, van al die kussens en kleedjes die bij het vuur hebben gelegen. Lang leve het buitenleven.


We hebben een man ontmoet die een echte houtkunstenaar blijkt te zijn. Hij zit een meter of 300 verderop en aangezien we allerlei wielen hebben, gaat niet iedereen er lopend heen. Hierboven dus het kajakkarretje, dat tegelijk het speelkarretje is geworden. Het is verbazend hoe creatief kinderen zijn als ze geen overdaad aan speelgoed hebben. Ze vermaken zich echt goed, bedenken leuke dingen en hebben het over het algemeen gezellig met elkaar.


We mogen in het huisje van de houtkunstenaar kijken. Hij heet Åke en hij maakt allerlei dingen van hout. Het huisje waar we in gaan heeft hij door middel van een 16e-eeuwse bouwtechniek gemaakt. Ook alle versieringen maakt hij zelf en binnen is het één creatieve verzameling. Zo maakt hij bijvoorbeeld houtsnijwerk, maar dan met een motorzaag. En hij kan nog mooie sprookjes vertellen ook.

donderdag 11 augustus 2016

Zweeds Lapland

We zijn inmiddels aangekomen bij Kiruna, de grootste stad van Zweeds Lapland. We hebben het uitgehouden om in Noorwegen nagenoeg geen boodschappen te doen en gaan als eerste naar de supermarkt. Niet dat het hier goedkoop is, maar alles is relatief, hè? Daarna rijden we naar een camperplaats in de buurt. Het is wel duidelijk dat we weer wat van de kust en de open vlaktes weg zijn, want hier zijn op sommige plekken wel echt veel muggen. Best lastig en zeker met Lize, want je kunt haar niet even lekker buiten op een kleedje leggen zo. Niet dat ze daar nog zo lang stil blijft liggen, maar dat is een ander verhaal. We zitten een beetje te balen. We moeten nog langs een heel stuk met heel veel water en moerasgebied. We gaan toch niet de hele dag binnen zitten? Wat doen we hier eigenlijk? We zijn al weer even onderweg sinds ons adresje in Rovaniemi en hebben de laatste week maar weinig mensen gesproken. Blijkbaar is dat toch wel belangrijk, want de lifters die we gisteren even meenamen gaven een extra kleurtje aan de dag. Kortom, we zijn even niet zo erg happy met alles. Dat heb je op reis blijkbaar ook gewoon weleens. Je maakt alleen de meeste foto's als de zon schijnt en je leuke dingen aan het doen bent, dus het blog geeft weleens een vertekend beeld. Even voor de duidelijkheid, hè? 



De plek waar we staan is op zich leuk, want het is pal aan een meer en er wordt veel gevist. Ook zijn er vuurplaatsjes en is er een hut met een houtkachel en tafels. Alleen zitten de droogtoiletten helemaal vol. Het is duidelijk een plek die geregeld bezocht wordt. Erg smerig. We ontmoeten een heel leuk Duits/Pools stel uit Duitsland met twee kinderen. Zij heten Radek en Jana, de kinderen Joshka en Masha, en ze zijn op weg naar het noorden. Ze hebben onderweg nog maar weinig gezinnen met kinderen gezien en samen blijven we nog een dagje hangen. Dat blijkt een goede zet, want het is erg gezellig. Het is wat druilerig, dus we besluiten naar het (open air) Sami-museum te gaan. Het is leuk om zo toch een beetje dichterbij te komen bij een bevolkingsgroep die deels een rondtrekkend bestaan heeft en waar je anders niet zo makkelijk contact mee krijgt als je er geen mensen kent. Het lasso werpen en de rendieren vallen erg in de smaak.



Weer terug bij de camperplaats nemen we het houten hutje in bezit. Het regent en we vinden het wel leuk om samen met het andere gezin te eten. We komen een mevrouw uit de buurt tegen, die mopperend op de lokale jeugd met een bezem aan de gang gaat om het hutje schoon te vegen. Na een poosje komt ze nog even terug om een zak met droog hout te brengen. Ze wenst ons veel plezier. Geweldig, zulke mensen!



De kinderen vermaken zich prima bij het water. Er wordt volop gevist, maar helaas niets gevangen. Wel zijn zo onderhand alle schoenen en een hoop broeken nat, want er glijdt er nogal eens een van een steen af en heel snel droogt het niet. Maar de houtkachel in de hut biedt weer uitkomst en zo kunnen we een dag later alsnog droog vertrekken. De kajak wordt ook nog weer van het dak gehaald en gebruikt en er wordt weer lekker gesmuld van gevonden bosbessen.




En dan is het tijd om weer verder te gaan, elk een andere kant op. We wisselen gegevens uit, want het lijkt ons leuk om elkaar nog eens weer te zien. Misschien wel in Nederland, want Radek werkt als muzikant bij een Nederlandse theatergroep. Maar eerst reizen ze nog verder naar Lofoten in Noorwegen, waar ze gaan werken aan een nieuw stuk.